ร่าเริง>นิสัยปกติของผมเอง
บ้าบอ>สิ่งที่บ่งบอกให้เพื่อนรู้ว่าคือผม
พูดมาก>ได้ยินเสียงก็รู้ว่าคือผม
เศร้า>เกิดอะไรขึ้นกะผมเหรอ
เครียด>ผมปล่อยให้มันครอบงำผมได้ไงนี่
เงียบไม่พูดจา>ไม่ใช่ตัวผมเลย
ทุกสิ่งอย่าง ล้วนแล้วแต่เป็นความรู้สึก
ผมไม่ค่อยได้อยู่ในสถานะการณ์ความรักมานานแล้ว
แล้ววันนึงผมก็ต้องกลับมาอยู่ในสถานะการณ์นี้อีก
มันเป็นรักที่สดใส เป็นรักที่ไม่มีอะไรนอกจากการรัก
ผมเริ่มจีบน้องปี 1 คนนึง ด้วยการ โทรสศัพท์
ก็ตามวิธีทั่วไปที่เค้า ทำกันและครับ
เราก็คุยกันอยู่นาน ถึงไม่นานเท่าไร
น้องเค้าดีการตอบรับมาบ้าง
ไม่ว่าจะเป็น sms หรือ โทรมาหา
แต่ช่วง ในสัปดาห์ที่ผ่านมา
ผมโทรไปหาตลอด ไม่มีการตอบรับ
ไมได้ยินเสียงของน้องเค้า
แล้ว เมื่อเจอกัน ผมไม่กล้าทัก
ไม่กล้าคุย
นอกจาก ยิ้ม แล้ว ไม่สนใจ
ทั้งที่ใจอยากจะทัก อยากจะคุยมากมาย
มันคงเป็นปัญหา สำหรับคนหน้าตาไม่ดีอย่างผม
ที่ไม่กล้า ไม่กล้าทำอะไร
แบบว่า ต้องทำมที่นอกจากการโทรศัพท์
แต่นั้นก็คือการไปหาถึงหอ
ซึ่งก็คือหอใน จอง มอ
ภาพที่เห็นคงเป็นภาพที่สวยงาม
แต่เมื่อมองมุมกว้างแล้ว หอใน รุ่นพี่ผู้ชาย ไปนั่งกะรุ่นน้องผู้หญิง
ยังไงมันก็คงไม่โสภา เฮ้อ
ใครมีวิธี หรือ ให้ผมทำยังไง ?
เพราะผมรักมาก และ รักมากมาย
ในที่สุดการสอบกลางภาคอันหนักหนาสาหัส ก็จบลง
แต่มันยังไม่จบแค่นั้น
คะแนน
คะแนนยังไม่ออกเลย
จะผ่านไหม๊
จะตกไหม๊
จะต้อง drop ไหม๊
จะรอดไหม๊
ที่ฉลองไปคุ้มค้าไหม๊
เฮ้อ
เศร้า
สอบเสร็จ
แต่ก็ไม่ใช้ความสุข
